achter de tijd

prismatisch denken verbroken
door een beeld een sokkel wat bouten
het herplaatsen kan beginnen

vloeiende lijnen willen we waar
dimensies elkaar raken vernielen
herinneringskosten zijn hoog

als het optonen is volbracht
rijgen kengetallen zich aaneen
tot nieuwe leugens vers verdriet

verstand noodbreed vingerlang
schept weer tunnelpleidooien
voor vergankelijkheid

en alles wordt verbrand
behalve wat wulpse vormen
besmeurd met iets van begrip